BEELD en WOORD

Tekst

Een goed verhaal, een gedicht, een liedje; er zijn veel manieren om een boodschap duidelijk te maken. Ben je op zoek naar andere vormen van communiceren of presenteren? Neem dan contact met ons op. Evert schreef beroepshalve veel, maar altijd met een ‘twist’. Daarnaast schreef hij columns, liedjes en verhalen.

Verwachtingen 

Desertas Islands. Niet veel mensen maken gebruik van de mogelijkheid om op het hoofdeiland van deze drie aaneengesloten eilanden te verblijven. Vooral niet waar het gaat om een ‘nightover’. Het vroeg om een paar omboekingen tijdens ons verblijf op Madeira maar uiteindelijk waren er twee dagen waarop er genoeg deelnemers waren die zich hadden ingeschreven. 

We stelden ons een groep vogelnerds voor waar we onszelf misschien ook wel toe mogen rekenen. Uiteindelijk bleek het een het mooi gemêleerd gezelschap van: studentes uit Duitsland, Italië en Portugal; Amerikanen uit Pennsylvania; zich afzijdig houdende Fransen; Oekraïners die sinds een aantal jaren op Madeira woonden en met ons nog twee Nederlanders die onze vogelkennis ver overtroffen. 

We dachten aan een snelle boot voor de overtocht maar het bleek een authentiek zeilschip dat er vier uur over deed. Achteraf maar goed ook want we konden in alle rust genieten van twee scholen dolfijnen en bij het afmeren zagen we de monniksrob. Deze witte rob was bijna uitgestorven maar inmiddels zijn er rond deze eilanden weer veertig exemplaren. 

Onze verwachtingen waren nog voor het aan wal gaan al ver overtroffen. Totdat ons verteld werd dat op het eiland onze bewegingsvrijheid beperkt zou blijven tot een klein stukje terrein beneden aan de voet van de vulkanische berg waaruit het eiland bestaat. Op het eiland wordt daar door de permanent aanwezige rangers streng op toegekeken. De steile berg leek sowieso niet benaderbaar. 

Het lag niet aan onze schipper en zijn assistente. Het waren gepassioneerde en zaakkundige begeleiders die vooral aan onze verwachtingen wilden voldoen. Ze hadden wellicht beter niet kunnen beginnen over het oude pad wat langs de bergwand liep. Bij onze medelanders werd het enthousiasme groot en kwam het tot een overleg met de rangers. De uitkomst was dat het moeizame pad door liefhebbers onder hun begeleiding mocht worden beklommen. Er moesten afstandsverklaringen worden geschreven, er werd gewezen op alles wat mis kon gaan, maar uiteindelijk gingen we met nog zes van de vijftien reisgenoten via het smalle pad naar boven. We hadden verwacht dat het allemaal wel mee zou vallen. Maar het werd een moeizame, scharrelende en ongeplaveide tocht. Terugdenkend vechten de herinneringen om voorrang. Uiteindelijk was het de kleine hoogvlakte met onbeschrijfbare kleuren en structuren die blijft hangen ondanks het gruizige en steile pad. 

Na vier uren waren we beneden en dachten de avondwandeling met onze schipper wel over te kunnen slaan. Maar zoals onze Amerikaan zei: “I won’t be back here, so I better go with it all”. We waren bijna de vogels vergeten. We kwamen tenslotte voor de Bulwers en de Cory’s Shearwater. Deze vogels komen bij de invallende duisternis aan wal. Waar de eerste klinkt als een blaffende hond maakt de andere een geluid als van een versterkte mondharp bespeeld door een dronkaard. In het volledige donker, ver van de bewoonde wereld, omgeven te worden door deze rondvliegende en soms kruipende vogels, is echt te gek. Zeker als je weet dat ze alleen hier voorkomen. Later in onze tentjes, te midden van deze vogels, is het een onvergetelijke en een verwachtingen overstijgende belevenis als de vogels met geblaf en mondharp-geluiden bij de ochtendschemer weer voor dagen de oceaan opgaan, voedsel verzamelend voor de broedende achterblijvers. De terugvaart viel wat tegen. Slechts een schildpad en snel zwemmende dolfijnen kruisten de boot. Maar ja, wat kan een mens verwachten. 

© 2019 PaiOngo

Thema door Anders Norén